zasiedzeniowcy (dworcowi)

września 17, 2020

zasiedzeniowcy (dworcowi)

Biegną.

Idą w szaleńczym tempie, targając na swoich plecach nierzadko ciężkie torby, jak kule u nogi. Pogoda nie rozpieszcza i tym bardziej wszystko wydaje się cięższe, bardziej złośliwe dla wszystkich podróżujących.

Problem z rezerwacją jest taki, że w wagonach nie ma miejsc, które wydrukowane są na ściskanym w ręce bilecie. Miętosi się go i gna do konduktora, a potem do swojego przedziału. Walczy się z ciężarami nocy letniej, a potem ze swoimi tobołami, dzielnie pokonując kolejne kafelki ukończonych gonitw.

Dla rowerów często nie ma miejsca, przekładamy więc ułatwienie życia bądź nasze nawyki na później, koczując na odpowiedni moment. W końcu się udaje o siódmej nad ranem. Błogosławiony moment. Bierzemy metalową ramę przejechanych kilometrów z wplecionymi momentami włosów targanych przez bezwzględny wiatr.

Zasłaniamy oczy, będąc przy tym znużonymi przez liżące płomienie, skaczące po nagich ramionach i udach. Płyniemy, dryfujemy, rozpływamy się w tym, co ludzie nazywają pięknym okresem bez zimnego oddechu. Budzimy się gdzie indziej, nierzadko w sterylnym miejscu na zimnym stole bieli.

I znowu ciężar płaszczu. Wędrujemy po schodach, po sylwetkach anonimowych przechodniów. Wraz z pytaniem, gdzie się podziały tamte prywatki, można się zastanowić, gdzie się podziali tamci pomocnicy. Jeden pyta smartphona: “Spotkamy się?”

Kolejny: “Będę za 3 godziny w Krk, szykuj mielone.”

Trzeci rozmyśla nad widokiem kibici pewnej damy, która na portalu wydaje się być smacznym kąskiem. W sam raz na niedzielę.

Nie widzą, że dwie posiadaczki pudełkowej diety ubrań w ręce, próbują przejść zwinnie jak wiewiórki między falami zastałej internetowości. Że próbują jakoś pokonać przeszkody i dostać się na sam dół.

Cicho wszędzie, głucho wszędzie.

Czytaj więcej »

gra w piąty element

sierpnia 22, 2020

gra w piąty element

Wyobraź go sobie - zarodek, taki niebiologiczny. Zarodek stwierdził, że to nie to, że z tym kończy. Nic z tego życia, tylko bajgle, myślał. Inne ciała w szaleńczym uścisku stoją na klifie i fruwają w górę ulotności. Wygląda to tak dobitnie, że aż mierzi! On tak naprawdę nie zdecydował, a podświadomie tego chciał i pragnął. Trochę się zapatrzył i zawrócił. Minął biuro podróży. Postanowił w końcu zaryzykować. Przecież słyszał od innych: "próbuj, bo nic się nie zmieni. Zagraj w kalambury." Pojechał więc na piąte piętro, a nie do sklepu sztuki. Zaskoczyło go to, ale nie zdziwiło czy nie zaniepokoiło. Przecież nikt normalny takich rzeczy nie czyni! To nie mało jednak znaczenia. Nie pamiętał takiego przyjęcia, bo chyba go nigdy nie zaznał. Czytał o tym, marzył, dotykał splotami połączeń komórek nerwowych, ale nie miał. Potem czuł "nic" i to było dobre. Brał i dawał w końcu bez poczucia winy. Bo zło i demony odeszły w nieznane, zostawiając za sobą tylko głuche telefony. Nie ukrywał, że to mu schlebia, ale nie umiał na to odpowiednio zareagować. Ale przyrzekł, że się naprawi, tylko potrzebuje więcej kofeiny. To nie był przełom, a objaw wyczekiwanej latami normalności, bo życie w skrajności było wiecznie niekończącą się sinusoidą męczących wspomnień. W sennych marach piksele dobitności kłuły nie tylko po oczach. Atakowały jak bicz nagie ciało, powodowały wstrząsy podczas burzy. Gonitwę huraganu i blasków. A to nie każdy lubi. Wtedy przyszło mu na myśl, że tego potrzebuje, nie że ślepo brnie w bagno. Do wyzwolenia jeden krok. Jeden maleńki, a znaczący w tej zawiłości zdarzeń. Nade wszystko i wszystko było na miejscu. Na tym, co być powinno od wielu lat. Nie wiedział, ile godzin było mu jeszcze potrzebnych do normalnego życia. Najważniejsze jednak, że zbliżył się do swojej definicji. Paula

Czytaj więcej »